Baitek Bajtocki jest uzdolnionym młodym informatykiem. Rodzice chłopca wiedzą o jego niepospolitych umiejętnościach i często zwracają się do niego po pomoc w problemach komputerowych.

Tym razem państwo Bajtoccy postanowili założyć konto w Bajtockim Banku Bitowym (BBB) z dostępem przez internet. W tym celu oboje muszą ustawić sobie hasła dostępu do konta. Mama Bajtka usłyszała w banku, że najbezpieczniejsze są hasła generowane za pomocą komputera. Nie wiedząc, jak się do tego zabrać, mama i tata zwrócili się do Bajtka po pomoc.

Serwis internetowy BBB wymaga, aby każde hasło składało się z co najmniej pięciu znaków. Dozwolone są małe i wielkie litery, cyfry, a także niektóre znaki interpunkcyjne - dokładniej, wszystkie znaki o kodach ASCII między 48 a 122. Aby rodzice nie mieli nadmiernego kłopotu z logowaniem, Bajtek postanowił obojgu z nich wygenerować hasła złożone z dokładnie pięciu znaków.

Bajtek bez problemu uruchomił generator liczb pseudolosowych i wygenerował pewną liczbę możliwych haseł. Teraz zastanawia się, które hasło przydzielić mamie, a które tacie. Bajtek sprawdził, że ze względów bezpieczeństwa serwis banku wymaga, aby hasła poszczególnych właścicieli konta były różne. Bajtek postanowił wykazać się dodatkowo przed rodzicami i zaproponować im parę naprawdę różnych haseł, czyli haseł, które różnią się na każdej pozycji.

Żeby rodzicom łatwiej było zapamiętać ich hasła, Bajtek chciałby, żeby hasło mamy przypominało jakieś imię kota państwa Bajtockich, a hasło taty - imię ich psa. Ostatecznego wyboru haseł Bajtek dokona już własnoręcznie, jednak w tym celu przydałaby mu się lista wszystkich par naprawdę różnych haseł z jego listy. Napisz program, który wygeneruje taką listę.

Wejście

Pierwszy wiersz wejścia zawiera jedną liczbę całkowitą $n$ ($2 \le n \le 50,000$) oznaczającą liczbę haseł wygenerowanych przez Bajtka. Każdy z kolejnych $n$ wierszy zawiera pięć znaków o kodach ASCII między 48 a 122. Nie należy zakładać, że podane hasła są w jakikolwiek sposób losowe.

Wyjście

Pierwszy wiersz wyjścia powinien zawierać jedna nieujemną liczbę całkowitą $m$ oznaczającą liczbę nieuporządkowanych par naprawdę różnych haseł. Każdy z kolejnych $m$ wierszy powinien zawierać dwie liczby całkowite oznaczające numery dwóch naprawdę różnych haseł. Hasła numerujemy od 1 do $n$ w kolejności występowania na wejściu.

Jeśli wśród haseł na wejściu jest więcej niż 100 000 par naprawdę różnych haseł, należy wypisać tylko dowolne 100 000 takich par (i wówczas jako $m$ należy wypisać 100 000).

Przykład

Dla danych wejściowych:

3
aB;Va
xBx@a
zc:ng

poprawną odpowiedzią jest:

2
1 3
2 3